‘was toch windowdressing’

In mijn vorige opinie ‘Senioren op hun tandvlees naar hun pensioen’ gaf ik al aan dat in  mijn optiek een inzetbaarheidstraject alleen succesvol kan zijn als het “een programma is waarbij de volledige context van werknemer, organisatie en omgeving in ogenschouw wordt genomen.”

Met dit artikel op nos.nl ‘Verzekeraars bezuinigen op fitheidsprogramma’s’ wordt deze aanname nog eens bevestigd! Zelfs het door zorgverzekeraars aangeboden ‘vitaliteitsprogramma’, blijkt in de praktijk niet meer dan een marketingtool.

Persoonlijk geloof ik niet in het enkelvoudig sturen op zaken als gezondheid, vitaliteit en/of werkgeluk. En al helemaal niet in het simpelweg alleen verhogen van de materiele beloning (salaris) om mensen op termijn beter en breder inzetbaar te houden.

Natuurlijk moet een inzetbaarheidstraject goed worden opgebouwd en bestaat het in de praktijk uit verschillende elementen. Welke de bijdrage is aan productiviteit en ziekteverzuim, die deze elementen met zich mee  brengen, kunnen we redelijk eenvoudig kwantificeren met behulp van de ‘Kosten Baten Tool Duurzame Inzetbaarheid’.

Maar de echte ‘proof of the pudding, is in the eating’. Een traject dat gebaseerd is op inzichten op individueel niveau (‘hoe zit iemand erbij’) en een gedragen aanpak, waarbij ook de organisatorische en sociaal maatschappelijke ontwikkelingen (‘waar gaan we naar toe?’), een doorslaggevende rol spelen. Het  inzetten van de DIX of het programma ‘Vitaal Vakmens’ kunnen hier aan bijdragen. (Er zijn er nog meer trouwens).

Maar vergeet niet: ook de werkgever en de HR-manager zullen hierin een belangrijke rol moeten vervullen. Zijn namelijk juist ook een belangrijke factor binnen die ‘volledige context’. Ook van hen wordt dus iets verwacht!

Maar laat u niet afschrikken: de werknemer(s) en de organisatie komen er beter uit!